วิชาพระพุทธศาสนา ม. 6
หน้าหลัก
ประวัติและความสำคัญทางพระพุทธศาสนา
พุทธประวัติ
ชาดก
วันสำคัญทางพระพุทธศาสนา
หลักธรรมทางพระพุทธศาสนา
พระไตรปิฎก พุทธศาสนสุภาษิต และคำศัพท์ทางพระพุทธศาสนา
การบริหารจิตและการเจริญปัญญา
พุทธสาวก พุทธสาวิกา และชาวพุทธตัวอย่าง
หน้าที่ชาวพุทธและศาสนพิธี
มารยาทชาวพุทธและการปฏิบัติตนต่อพระสงฆ์
สัมมนาพระพุทธศาสนากับการแก้ปัญหาและการพัฒนา
ครูจิตราภรณ์  บัวจำรัส (ผู้พัฒนา)
ลิ้งที่น่าสนใจ
ออกจากบทเรียน
   

การพัฒนาแบบยั่งยืน
              ความหมายของการพัฒนา
             พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ.2525 ได้ให้ความหมายของ “พัฒนา” ว่าคือ “ทำให้เจริญ” ดังนั้นการพัฒนาจึงหมายถึง การทำให้เจริญ
            “การพัฒนา” หมายถึง ความเจริญก้าวหน้าโดยทั่ว ๆ ไป เช่น การพัฒนาชุมชน พัฒนาประเทศ คือการทำสิ่งเหล่านั้นให้ดีขึ้น เจริญขึ้นสนองความต้องการของประชาชนส่วนใหญ่ให้ได้ดียิ่งขึ้น หรืออาจกล่าวได้ว่า “การพัฒนา”เป็นกระบวนการของการเคลื่อนไหวจากสภาพที่ไม่น่าพอใจไปสู่สภาพที่น่าพอใจ การพัฒนาเป็นกระบวนการที่เปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ ไม่หยุดนิ่ง

            การพัฒนามีความสัมพันธ์โดยตรงกับความเปลี่ยนแปลง กล่าวคือ การพัฒนา หมายถึง กระบวนการของการเปลี่ยนแปลงที่มีการวางแผนไว้แล้ว คือการทำให้ลักษณะเดิมเปลี่ยน
ไปโดยมุ่งหมายว่า ลักษณะใหม่ที่เข้ามาแทนที่นั้นจะดีกว่าลักษณะเก่า สภาพเก่า แต่โดยธรรมชาติแล้วการเปลี่ยนแปลงย่อมเกิดปัญหาในตัวมันเอง เพียงแต่ว่าจะมีปัญหามาก หรือปัญหาน้อย

            ถ้าหากตีความหมายการพัฒนา จะสามารถตีความหมายได้ 2 นัย คือ
1. “การพัฒนา” ในความเข้าใจแบบสมัยใหม่ หมายถึงการทำให้เจริญในด้านวัตถุ รูปแบบ และในเชิงปริมาณ เช่น ถนนหนทาง ตึกรามบ้านช่อง ดัชนีชี้วัดทางเศรษฐกิจ เป็นต้น
2. “การพัฒนา” ในแง่ของพุทธศาสนา หมายถึง การพัฒนาคนทั้งในด้านร่างกายและจิตใจ โดยเน้นในด้านคุณภาพชีวิตและหลักของความถูกต้องพอดี ซึ่งให้ผลประโยชน์สูงสุด ความกลมกลืน และความเกื้อกูลแก่สรรพชีวิต โดยไม่เบียดเบียน ทำลายธรรมชาติและสภาพแวดล้อม

            การพัฒนาแบบยั่งยืน Sustainable Development หมายถึง การพัฒนาที่ตอบสนองความต้องการของปัจจุบันโดยไม่ทำให้ผู้คนในอนาคตเกิดปัญหาในการตอบสนองความต้องการของตนเอง (นิยามของคณะกรรมการโลก ว่าด้วยสิ่งแวดล้อมและการพัฒนา
World Commission on Environment and Development ในรายงาน Our Common Future 1987 หรือ Brundtland Report)
            การพัฒนาที่ยั่งยืนรวมความถึง3 ด้าน คือ เศรษฐกิจ สังคม และสิ่งแวดล้อม ซึ่งเชื่อมโยงและสัมพันธ์กัน โครงการพัฒนาใด ๆต้องคำนึงถึงองค์ประกอบทั้ง3 ด้านนี้การพัฒนาที่ยั่งยืนเป็นอะไรที่ไกลกว่าเพียงการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม เป็นการเปลี่ยนโครงสร้างระบบเศรษฐกิจและสังคมเพื่อลดการบริโภคทรัพยากรและสิ่งแวดล้อมลงไปในระดับที่ยังรักษาความสมดุลที่ดีทำให้คนอยู่ร่วมกับธรรมชาติโดยไม่ทำลายล้างอย่างที่ผ่านมาและยังทำกันอยู่หลายแห่ง ให้อยู่ร่วมกันเป็นชุมชน อยู่ดีกินดี และอยู่เย็นเป็นสุข

               สังคมไทยกับการพัฒนาที่ยั่งยืน
               การพัฒนาที่ยั่งยืนหมายถึง การพัฒนาที่มั่นคง เกิดผลดีทั้งในปัจจุบันและอนาคต เป็นการพัฒนาที่ไม่เกิดผลกระทบต่อคนรุ่นหลัง ๆ ความปรารถนาให้สังคมไทยในอุดมคติเป็นสังคมที่มีการพัฒนาอย่างยั่งยืน ควรมีลักษณะสำคัญ ดังนี้
            1.   เป็นสังคมที่มีความมั่นคงเป็นปึกแผ่น มีความภาคภูมิใจในความเป็นไทย ดำรงไว้ซึ่งเอกลักษณ์ทางด้านศิลปวัฒนธรรมและประเพณีอันดีงามของชาติ
            2.   เป็นสังคมที่มีความมั่นคง สงบสุข มีสันติ ผู้คนอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข ครอบครัวอบอุ่น ชุมชนเข้มแข็ง และเศรษฐกิจเจริญรุ่งเรืองและมั่นคง
            3.   เป็นสังคมที่มีความยุติธรรม มีระเบียบวินัย ผู้คนเคารพกฎหมาย และเคารพในสิทธิซึ่งกันและกัน โดยมีหลักธรรมทางศาสนาของตนเป็นที่พึ่งและยึดเหนี่ยวในการดำเนินชีวิต


1